مقاله نعمت زیبایی آفرینش در روز یکشنبه 29 دی ماه سال 1398 ساعت 15:10:45 توسط تیم تولید محتوا - سایت عکس و مقاله نوشته شده است.

فهرست

انشا زیبایی های آفرینش

آیا تاکنون در مورد زیبایی های آفرینش چیزی شنیده اید و می دانید که خداوند متعال چرا کره زمین را در اختیار ما قرار داده است تا از آن استفاده کنیم؟ این نکته مهمی است که انسان به عنوان اشرف مخلوقات چه وظایفی در قبال کره زمین دارد و باید در حفظ و نگه داری آن همواره بکوشد.

هر چه نسل های بیشتری از زمین استفاده کنند پیشرفت و ترقی انسان ها چند برابر خواهد شد و ما می توانیم به دستاورد های بزرگتر و بهتری برسیم.

جهان هستی اصلی ترین نمونه ای است که ما می توانیم از قدرت خداوند بزرگ و بخشنده مثال بزنیم، او در کره زمین هر چیزی را در اختیار انسان ها قرار داده است و نباید همواره شکر نعمت را فراموش کنیم، هر چه او بخواهد همان خواهد شد. انسان با شخصیت ها و نژاد های گوناگون از جمله مهم ترین ارکان آفرینش است که به دلیل داشتن قدرت تفکر بزرگ ترین تفاوتش را با دیگر موجودات رقم زده است و در این باره می توان ساعت ها صبحت کرد و کتاب های زیادی نوشت.

انسان در این آفرینش نقشی نداشته است و خودش هم از زیبایی های آفرینش است، همواره هر از نعمت هایی که ما در اختیار داریم بخشی از این زیبایی ها هستند.

در مقابل این همه نعمت بزرگ باید سجده شکر به جای آورد و از خداوند بزرگ و متعال خواست که هیچ گاه نعمات خود را از ما دریغ نفرماید. در صورتی که چنین رخدادی به وقوع پیوندند تمامی موجودات روی زمین که جان دارند از بین می روند.

یکی از مهم ترین زیبایی های آفرینش نظمی است که در کره زمین، منظومه شمسی و هستی و جهان برقرار است و هیچ چیز قادر به تغییر آن نیست، جز خداوند بزرگ و متعال.

نتیجه گیری:

هر چه در مورد درخت، زمین، آب، باران، آتش، انسان ها، حیوانات، حشرات و موجودات بسیار کوچک، اتفاقات، برف، آفتاب، ستاره، آسمان بگوییم و از زیبایی های خلاقانه خداوند متعال در آفرینش صبحت کنیم کم است.

همواره خداوند بزرگ و متعال در هر شرایطی می تواند هر چه بخواهد را تغییر دهد، زیرا او قادر متعال است.

زیبایی های آفرینش

قرآن کریم درباره دمیدن حیات دوباره به طبیعت بی جان در آیه 5 سوره حج می فرماید: «و تری الارض هامدة»؛ ای مردم! شما می بینید که زمین هامد و بی جنبش، چنان خشک و بی طراوت افتاده که گوئی اثری از حیات در آن نیست. در فصل زمستان به صورت مرده ای بی اثر درآمده است؛ کنده های درخت که اثری از ساق و برگ و گل و میوه بر روی آن نیست! چه کسی احتمال حیات نوین را در آن میدهد؟

«فإذا أنزلنا علیها المآء اهتزت و ربت و أنـبتت من کل زوج بهیج»؛ پس زمانی که از آسمان، آب را بر روی آن فرود آوردیم؛ تکانی میخورد، حیاتی میگیرد، رشد و نموی پیدا میکند، در اهتزار در می آید، و از تمام اقسام جفت های پر بهجت در روی خود میرویاند و حاصل میدهد؛ از اقسام گیاهان و درختان یک زوج نر و ماده از انسان و سائر حیوانات نر و ماده؛ همه دارای بهجت و قوت و نشاط، درختان همه سرسبز، همه دارای حرکت. نه همین حرکت ظاهر، بلکه همه در داخل خود و در جوهر و کینونت خود دارای حرکت هستند؛ در کم و در کیف و در أین و در متی و در سائر أعراض در حرکتند؛ و در جوهره و ذات خود نیز با تغیرات و تبدلات سریع در حرکتند. اگر یک دانه برگ درخت را در زیر ذره بینهای قوی قرار دهیم، می بینیم داخل این برگ چه خلل و فرج که موجود است؛ مانند رودخانه هائی که ماهیان در آن شناورند، از دم این برگ نهرهائی به سر این برگ ساخته شده و مواد غذائی پیوسته چون شناورانی در داخل این نهرها در حرکتند؛ و این دانه برگ پیوسته متحرک است.

در خطبه‏ای از نهج‏ البلاغه درباره عجایب آفرینش می‏خوانیم: «از نشانه‏ های توانایی و عظمت خدا و شگفتی ظرافت‏های آفرینش او، آن است که از آب دریای موج زننده و امواج فراوان شکننده، خشکی آفرید و به طبقاتی تقسیم کرد. سپس طبقه‏ ها را از هم گشود و هفت آسمان به وجود آورد که به فرمان او برقرار ماندند و در اندازه‏های معین استوار شدند. نیز زمین را آفرید که دریایی سبزرنگ و روان، آن را بر دوش می‏کشید. زمین در برابر فرمان خدا فروتن، در برابر شکوه پروردگاری تسلیم است. سپس صخره ‏ها، تپه ‏ها و کوه‏ های بزرگ را آفرید، آن‏ها را در جایگاه خود ثابت نگاه داشت و در قرارگاهشان استقرار بخشید. پس کوه‏ ها در هوا و ریشه‏ های آن در آب رسوخ کرد. کوه‏ ها از جاهای پست و هموار سر بیرون کشیده و کم کم ارتفاع یافتند و ریشه آن در دل زمین ریشه دوانید. قله‏ ها هم سر به سوی آسمان برافراشت و نوک آن‏ها طولانی شد تا تکیه‏ گاه زمین و میخ‏های نگهدارنده آن باشد. سپس زمین با حرکات شدیدی که داشت آرام گرفت تا ساکنان خود را نلرزاند و آن‏چه بر پشت زمین است سقوط نکند یا از جای خویش منتقل نگردد».

باران، یکی از نعمت‏های بزرگ پروردگار است که به وسیله ابرها در بسیاری از نقاط زمین فرو می‏ریزد. در اثر همین برکات آسمانی است که رودها، چشمه‏ها، سدها ودریاها پر آب می‏شود و زندگی موجودات در زمین ادامه می‏یابد. در خطبه‏ای از امیرمؤمنان درباره چگونگی شکل‏گیری ابرها و ریزش باران می‏خوانیم: «خداوند، ابرهایی را آفرید تا قسمت‏های مرده زمین احیا شود و گیاهان رنگارنگ بروید. پس قطعات بزرگ و پراکنده ابرها را به هم پیوست تا سخت به حرکت درآمدند و با به هم خوردن ابرها، برق‏ها درخشیدن گرفت و از درخشندگی ابرهای سفیدِ کوه پیکر و متراکم چیزی کاسته نشد. بعد، ابرها را پی در پی فرستاد تا زمین را احاطه کردند و بادها، شیر باران را از ابرها دوشیدند و به شدت به زمین فرو ریختند. ابرها هم پایین آمده سینه بر زمین ساییدند و آن‏چه بر پشت داشتند، فرو ریختند و در این حال، در بخش‏های بی‏گیاه زمین، انواع گیاهان رویید و در دامن کوه‏ها سبزه‏ها پدید آمد».

خدایا تو را شکر می کنم که دریا را آفریدی ، کوهها را آفریدی و من می توانم به کمک روح خود در موج دریا بنشینم و تا افق بی نهایت به پیش برانم و بدین وسیله از قید زمان و مکان خارج شوم و فشار زندگی را ناچیز نمایم. خدایا تو را شکر می کنم که به من چشمی دادی که زیباییهای دنیا را ببینم و درک زیبایی را به من رحمت کردی تا آنجا که زیباییهایت را و پرستش زیبایی را جزیی از پرستش ذاتت بدانم."

فرهنگ لغات کلمات نعمت زیبایی آفرینش

نعمت :


مال . (از منتهی الارب ) (آنندراج ). ثروت . دسترس . (غیاث اللغات ). دارایی . رجوع به نعمة شود: امروز به اقبال تو ای میر خراسان هم نعمت و هم روی نکو دارم وسناد.
رودکی .
رودکی .
خجسته .
(نِ مَ) [ ع . نعمة ] (اِ.) 1 - احسان ، نیکی . 2 - مال ، روزی . ج . نعم . نعمات .

زیبایی :


این کلمه با حروف عربی: زيبايي
زیبائی . خوبی و نیکویی . (آنندراج ). حسن و جمال و ظرافت و لطافت . (ناظم الاطباء). بهاء. حسن . جمال . اورند. اورنگ. افرنگ. براه . خوبی . میسم . ظرافت . قشنگی . زیب . وسامه . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). حالت وکیفیت زیبا. عبارتست از نظم و هماهنگیی که همراه عظمت و پاکی ، در شیئی وجود دارد و عقل و تخیل و تمایلات عالی انسان را تحریک کند و لذت و انبساط پدید آورد و آن امری است نسبی . (فرهنگ فارسی معین ): ای از رخ تو تافته زیبایی و اورنگ افروخته از طلعت تو مسند و اورنگ.
شهید (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص 299).
فردوسی .

آفرینش :


این کلمه با حروف عربی: آفرينش
اسم مصدر و عمل آفریدن . خلق. انشاء. ابداع . خلقت . (دهار). اسر. فطرت . (ربنجنی ). فطر. (دهار). جبلت . نشات . بَنیه: حکیما چو کس نیست گفتن چه سود از این پس بگو کآفرینش چه بود.
فردوسی .
فردوسی .

منابع

4803 زیبایی های0
های آفرینش1
2
3
4
5
4803