مقاله خداوند دوست دارد کسی را که دوستدار حسین است در روز چهارشنبه 25 دی ماه سال 1398 ساعت 17:59:47 توسط تیم تولید محتوا - سایت عکس و مقاله نوشته شده است.

فهرست

رسول خدا (ص) در بیانی فرمودند: «حُسَینٌ مِنِّی وَ أَنَا مِنْ حُسَینٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَینا حسین سبط من الأسباط؛ حسین از من است و من از حسینم؛ کسی که حسین (ع) را دوست بدارد، خدا او را دوست می‌دارد؛ حسین (ع) بزرگی از بزرگان (در خیر و نیکی) است.»

حُسَيْنٌ‏ مِنِّي‏ وَ أَنَا مِنْ حُسَيْن

در واقع پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) با حدیث معروف «حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنِ» جایگاه و مقام حضرت امام حسین (علیه السّلام) را برای صحابه ترسیم نمودند و مسلمانان را از منزلت والا و بی نظیر این سبط خویش و امام آنان آگاه نمودند تا بلکه در شرایطی که باطل و تزویر در میان مسلمانان جای باز می کند، آنان با استناد به سخنان ایشان و چنگ به ریسمان محکم الهی و چراغهای هدایت بر کشتی نجات سوار گردیده و از طوفانهای نفاق و ضلالت رهایی یابند اما هزاران افسوس که این سخنان پیامبر (صلی الله علیه و آله) گرچه شنیده شد ولی به بطن جان ننشست و حضرت سید الشهداء (علیه السّلام) در دشت کربلا در برابر هزارها نفر از به ظاهر مسلمان با چنان مظلومیتی به شهادت رسیدند که در تاریخ نظیر آن را سراغ نداریم.

حَدَّثَنِي الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ الزَّعْفَرَانِيُّ بِالرَّيِّ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ خَيْثَمٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي رَاشِدٍ عَنْ يَعْلَى بْنِ مُرَّةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): حُسَيْنٌ‏ مِنِّي‏ وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ.

حسين بن على زعفرانى با اسنادی از يعلى‏ بن مرّه نقل كرده است که وى گفت رسول خدا (صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند: حسين از من و من از حسين هستم، كسى كه حسين را دوست بدارد خدا او را دوست دارد، حسين سبطى از اسباط است.

قَالَ يَعْلَى بْنُ مُرَّةَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (ص) يَقُولُ:‏ حُسَيْنٌ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنِ أَحَبَّ اللَّهَ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْناً حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ.

یعلی بن مرّه از پيغمبر اسلام (صلى اللَّه عليه و آله) روايت مي كند كه فرمودند: حسين از من و من از حسين هستم. خداوند دوست دارد هر كسى را كه حسين را دوست بدارد، حسين يكى از اسباط است.

ابوالحسن محمد بن علی بن الشاه الفقیه المروزی با اسنادی از حضرت امام رضا (علیه السّلام) از پدران گرامی ایشان از علی بن الحسین (علیه السّلام) از اسماء بنت عمیس از حضرت فاطمه (علیها السّلام) نقل کرده اند که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: فرزند مثل ریحان خوشبوی است، دو ریحان من حسن و حسين هستند.

عتبه بن غزوان روایت کرده است: رسول خدا حسن و حسین (علیهما السلام) در آغوش خود نشانید و گاه حسن را می بوسید و گاه حسین را. گروهی به آن حضرت عرض کردند: آیا این دو را دوست داری ای رسول خدا؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) پاسخ دادند: چگونه این دو ریحانه خود را دوست نداشته باشم.

محمد بن موسی بن متوکل با اسنادی از جابر بن عبد اللَّه نقل می کند که می گوید: شنيدم رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سه روز پيش از وفاتشان به حضرت على (علیه السّلام) فرمودند درود بر تو اى پدر دو ریحان من، تو را به دو ريحانه دنياى خود سفارش كنم به زودى دو رکن تو ويران شوند و خدا خليفه من بر تو است، چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) وفات كردند؛ فرمودند: اين يكی از رکنهایی بود كه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به من فرمودند. چون فاطمه (سلام الله علیها) وفات كردند؛ فرمودند: اين رکن دوم است كه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند.

روایاتى از رسول خدا(ص) درباره امام حسین(ع)، در منابع اهل سنت

1 ـ بخارى به سندش از نعیم نقل کرده که از ابن عمر سؤال شد: اگر شخص محرم، مگسى را به قتل برساند، حکمش چیست؟ او در جواب گفت: اهل عراق از مگسى سؤال مى کنند در حالى که فرزند دختر رسول خدا(صلى الله علیه وآله) را به قتل رسانده اند. پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمود: «هما ریحانتاى من الدنیا»;(1) (حسن و حسین دو ریحانه من از این دنیایند).

2 ـ حاکم نیشابورى به سندش از سلمان نقل کرده که از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) شنیدم که مى فرمود: «الحسن و الحسین ابناى، من احبّهما احبّنى، و من احبّنى احبّه الله، و من احبّه الله ادخله الجنة، و من ابغضهما ابغضنى، و من ابغضنى ابغضه الله، و من ابغضه الله أدخله النار»;(2) (حسن و حسین دو فرزندان من هستند، هرکس آن دو را دوست بدارد مرا دوست داشته و هرکس مرا دوست بدارد خدا را دوست داشته است و هرکس خدا را دوست بدارد، خداوند او را داخل بهشت خواهد کرد. و هرکس این دو را دشمن بدارد مرا دشمن داشته، و هرکس مرا دشمن بدارد خدا را دشمن داشته و هر کس خدا را دشمن بدارد خداوند او را داخل در جهنم خواهد نمود).

3 ـ او همچنین به سندش از ابن عمر نقل کرده که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «الحسن والحسین سیّدا شباب اهل الجنة و ابوهما خیر منهما»;(3) (حسن و حسین دو آقاى جوانان اهل بهشتند و پدرشان از آن دو بهتر است).

4 ـ ترمذى به سندش از یوسف بن ابراهیم نقل کرده که از انس بن مالک شنید که مى گوید: «سئل رسول الله(صلى الله علیه وآله) اىّ اهل بیتک احبّ إلیک؟ قال: الحسن والحسین. وکان یقول لفاطمة: ادعى لى ابنىَّ، فیشمهما ویضمهما إلیه»;(4) (از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) سؤال شد: کدامین شخص از اهل بیت شما نزدتان محبوب تر است ؟حضرت فرمود: حسن و حسین. و همیشه به فاطمه مى فرمود: دو فرزندم را به نزد من آور. آن گاه آن دو را مى بویید و به سینه مى چسبانید).

5 ـ یعلى بن مره مى گوید: با پیامبر(صلى الله علیه وآله) از منزل خارج شدیم و به میهمانى دعوت بودیم. ناگهان پیامبر(صلى الله علیه وآله) مشاهده کرد که حسین(علیه السلام) در راه مشغول بازى است. حضرت با سرعت به جلوى جمعیت آمد و دو دست خود را باز کرد تا حسین(علیه السلام) را بگیرد، ولى او به این طرف و آن طرف مى دوید، هر دو مى خندیدند تا آن که حضرت او را گرفت. یکى از دو دستش را زیر چانه او و دست دیگرش را بین سر و دو گوشش قرار داد و با او معانقه کرد و او را بوسید. آن گاه فرمود: «حسین منّى و أنا منه، احبّ الله من احبّه، الحسن و الحسین سبطان من الأسباط»;(5) (حسین از من است و من از اویم، خدا دوست بدارد هر کسى که حسین را دوست دارد. حسن و حسین دو سبط از اسباطند).

6 ـ یزید بن ابى یزید مى گوید: پیامبر(صلى الله علیه وآله) از حجره عایشه بیرون آمد و گذرش بر خانه فاطمه(علیها السلام) افتاد. صداى گریه حسین را شنید. فرمود: «الم تعلمى انّ بکاءه یؤذینى؟»;(7) ([اى فاطمه!] آیا نمى دانى که گریه او مرا اذیت مى کند؟)

7 ـ حاکم نیشابورى به سندش از ابوهریره نقل کرده که گفت: رسول خدا(صلى الله علیه وآله) را مشاهده کردم در حالى که حسین بن على را در بغل گرفته و مى فرمود: «اللهم انّى احبّه فأحبّه»;(8) (بار خدایا! من او را دوست دارم، تو نیز او را دوست بدار).

در تفسیر جمله «حسین منى و انا منه» مى گوییم: جمله اول اشاره به این مطلب دارد که حسین از رسول خداست; زیرا اگر چه پدرش حضرت على(علیه السلام) است ولى از آن جا که آن حضرت به نصّ آیه مباهله نفس رسول خداست لذا امام حسین(علیه السلام) فرزند پیامبر(صلى الله علیه وآله) به حساب مى آید. در مورد جمله دوم مى گوییم: پیامبر(صلى الله علیه وآله) بعد از تبلیغ رسالتش، دیگر به عنوان یک شخص مطرح نیست بلکه یک شخصیت الهى به حساب مى آید. او رمز و نمونه اى است که در او رسالتش به تمام ابعاد تحقق یافته است. پس حیاتش همان رسالتش و رسالتش همان حیاتش مى باشد. از طرف دیگر مى دانیم که سعى هر پدرى آن است که فرزندى داشته باشد تا جانشین شخصیت او بوده و حافظ رسالت او و ادامه دهنده راه او باشد. در مورد امام حسین(علیه السلام) از آن جا که او با قیام و شهادتش رسالت پیامبر(صلى الله علیه وآله) را زنده کرده است، لذا پیامبر(صلى الله علیه وآله) در شأن او مى فرماید: من از حسینم. یعنى شخصیت پیامبرى من و ادامه و استمرار آن به وجود حسین(علیه السلام) وابستگى دارد. و لذا گفته شده: «الاسلام محمدى الحدوث و حسینى البقاء».

فرهنگ لغات کلمات خداوند دوست دارد کسی

خداوند :


رب . (السامی فی الاسامی ) (مهذب الاسماء). نامی از نام های الهی . خدا. خدای . پروردگار. اللّه تعالی: چون تیغ بدست آری مردم نتوان کشت نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت .
رودکی .
دقیقی .
فردوسی .
(خُ وَ) (اِمر.) 1 - صاحب ، مالک . 2 - پادشاه 3 - آفریدگار.

دوست :

(ص .) 1 - یار، همدم . 2 - عاشق . 3 - معشوق .

دارد :


در درختان سیب و گلابی جوانه هایی که روی ساقه یکساله و شوران سال قبل قرار گرفته اند در سال بعد شکفته می شوند و شاخه بسیار کوتاهی بنام «دارد» تولید می کنند که فقط دارای چند برگ میباشد و بجوانه باریکی که در سال بعد نیز مولد برگ میگردد منتهی میشود. رشد و نمو «دارد» خیلی کند وملایم صورت میگیرد. (گیاه شناسی حبیب اللّه ثابتی ص 223).
اشتباه تایپی این کلمه: nhvn

کسی :

منابع

4754